روزگاری عاشقی بود که سالها معشوقش را نمی دید و او عمری عاشقش ماند اما هیچگاه لب نگشود وتلخی آن را  سالهاست که  با خود دارد . روزگار اینبار  دخترکی را در سر غربت او گذاشت که هر روز ساعت ها می توانست او را ببیند ولذتی سرشار با  دیدن او ببرد .دختر نیز نگاه های دزدانه آن را بی پاسخ نمی گذاشت  این بار لب گشود اما از ترس شنیدن  نه وشایدم( آری ) هیچگاه منتظر جواب نشد و ماه هاست که به یاد آن نشسته  و امروز تبدیل به عاشقی گشته بدون معشوق که هر لحظه سایه تلخ و سنگینی را حس میکند.

این همه درد را به جان خرید چون نمی خواست خاطره خوبی را به واقعیتی تلخ تبدیل کند چون از آخر ماجرا آگاه بود.

پ ن :چرا قبل از بالغ شدنتان عاشق نشدید؟